Wednesday, March 07, 2007

Ο-ΦΥΛΟ-ΜΕΝΟ

08/03

(χωρίς εικόνα)

Να σκιάζομαι απ’ τις αχτίνες και να κρύβομαι κάτω απ’ το σκέπασμα. Να φεύγω πίσω. Δεν θέλω να κάνω τίποτα, μόνο βυθίζομαι σε ημι-όναρ ο ημίονος. Ο Παλιμπαιδισμός ως λογοτέχνημα - απόπειρα.

Και μες τη μέση της νάρκωσης, πιο έντονα απ’ το πυρ, πιο καταλυτικά κι’ απ’ τη θάλασσα. Ένα χνώτο και ένα στριφογύρισμα, μούτρα με παράπονο μια κολασμένης Αγίας των Παθών. Τι να σου κάνω που γερνάμε; Πως να παλέψω ένα χάδι που πια δεν κυλά με άνεση στο κορμί; Και που ήσουν όταν έψαχνα το βλέμμα σου; Σε βλέπω.

Παλεύω με τα σκεπάσματα. Δρώνω, βυθίζομαι. Ένα γκαρσο-νάκι, άλλο παράπονο. Να μου λές πως μετάνιωσες και… Και ‘γω σαν υπνώττων ηλίθιος να επιμένω πως έτσι δεν προστατεύεις τη σχέση σου, πως κάνεις τα ίδια λάθη. Μα η μνήμη ενός στενού μαρκαρίσματος που η λιμνούλα σου έκανε στο ναυτάκι που κουνούσε το χέρι και έκανε Χάι… να με μολογά ξεδιάντροπα. Νουτέλα σε κρεβάτι καρφωμένο στον τοίχο, ψηλά, πάνω σε λόφο που στρέφει αγναντεύοντας Παρθενώνα, Λυκαβηττό και το Χάος των Εξαρχείων να σκουντουφλά και να χαχανίζει στα πόδια μας. Μια αγκαλιά. Αυτό μόνο. Αυτό ναι. Το έχεις. Πάντα το είχες.

Πιο πίσω. Χάνομαι σε σπηλιές λήθης-μνήμης, το κρεβάτι καίει. Μέρες στο Αμέρικα. Μέρες πόνου, ζήλειας, μαύρη καρδιά και να επιμένει να αγαπήσει. Γίνεται; Δωμάτιο σε λόφο με ρόδα και ο ρόλος «δίχτυ ασφαλείας». Δίχτυ για Κακούργες Βασίλισσες που όμως δεν πιάνονται, γλιστράν και απομένει παλιά ξεχασμένη οσμή: δυο φοιτητές , ένα άλλο δωμάτιο, κόκκινο κρασί, τυράκι, διαόλου λιβάνι και αγκαλιά. Εκεί που πρώτη φορά έσκυψα καθώς κοιμόσουν και σε μυρίστηκα. Στο στήθος, στο λαιμό… Παναγιά μου, τρελαίνομαι! Ύστερα ρώτησες αν σ’ αγαπώ. Είπα ναι. Επερώτηση, «γιατί»; Είπα «επειδή μπορώ» μα δεν το κατάλαβες ποτέ. Ακόμη μυρίζομαι σάρκα καμένης καρδιάς.

Πάλι πίσω. Αέρας ορμάει από χαραμάδες στο κεφάλι μου. Καλοκαίρι στην κορυφή μικρής πυραμίδας, δίπλα από τοίχος φράγκικο. Περιμένεις κρυστάλλινη πανσέληνο 6 χρόνια και τη μέρα εκείνη ο πύραυλος γιόμισε μπύρα, τεκίλα… Λιβάνι απ’ τα ρουθούνια του και στο φεγγάρι δεν πήγαμε ποτές. Και το γρασίδι να σου δανείζει μύκητες, ο Μητσοτάκης έκανε τα εγκαίνεια στο πάρκο του κολλεγίου;. Να ‘χες κρατήσει μόνο τη γεύση της στην κούτρα σου… αυτό μετανιώνεις.

Πάντα πίσω. Μνήμες καλοκαιριού, αιώρα στη βεράντα –η μήπως δίπλα στη θάλασσα; -και η μουσική μόνη σύντροφος. Πρώτα σκιρτήματα, πρώτα ακούσματα, πρώτο τσιγάρο, πρώτο ποτό. Πρώτος έρωτα; Όχι δα, ακόμη δεν κατάλαβες για ποια γράφεις, τη μαυρομάλλα ή την καστανόξανθια… Τότε που ο καπνός δεν είχε ακόμη κάνει κατάληψη στο στόμα, στη μύτη. Τότε που καταλάβαινες ακόμη γεύση, ακοή, οσμή, αφή… -όραση, καλά, αυτή δεν την είχες ποτές σου. Μα δεν τα καταλάβενες. Έμαθες όμως να κάθεσαι σε περβάζια ακούγοντας μουρλούς εγγλέζους να σου τραγουδάν για πεθαμένες λατρείες του νότου.

«The kids of the Coca-Cola nation
Are too doped up to realise
That time is running out
Nagasaki's crying out»

Μόνο πίσω. Μια γιαγιά να σου λέει παραμύθια καθώς σιδερώνει, μια μάνα να σε νανουρίζει με λατίνες μελωδίες… «A dormir…». Πίσω ολοταχώς λεβέντες μου πίσωωωωω…

.ςήφορτσιπε αρτήμ εσ ιασενώχαναξ αν ςόρκεν υοπσΏ

Labels:

7 Comments:

Blogger Verity Devotee said...

Fast backwards << στην ανυπαρξία;

Το καταφύγιο του κάθε κατατρεγμένου.

8/3/07 01:55  
Anonymous Anonymous said...

Σ'άρεσε, ε;

Αγρινό

8/3/07 02:52  
Blogger sorry_girl said...

Τώρα τι να σου γράψω ρε ψυχή;
Αχ ρε ψυχή μου τι να σε γράψω, πως να σου πω πως όλα αυτά φύγανε μα είναι βέβαιο πως θα ξανάρθουν και πιο βαριά και πιο ιδρωμένα;
Δεν μπορώ να στο γράψω.
Το βουλώνω λοιπόν.
Μόνο μια αγκαλιά μέσα από την οθόνη.
Σχώρα με.

8/3/07 09:02  
Blogger Nobody said...

Είσαι πολύ τρυφερός Αγρινό ή μου φαίνεται?

Ερώτηση: Τί σημαίνει Αγρινό?

8/3/07 09:52  
Anonymous Anonymous said...

Sfwnaw me ton nobody. Polu truferos. Vghkan ta matia mou sthn teleftaia frash!

Fraou Fraou (pou se antigrafei kai varietai na kanei login)!

8/3/07 16:04  
Blogger the Idiot Mouflon said...

@Sorry Girl

Να μην μου γράψεις τίποτα. Γνέψε μου μόνο στην πρώτη τεκίλα. Γειάμας...

@Κανείς.

Τρυφερό; Όχι καλέ, τετράποδο των βουνών και τρυφερό δεν γίνεται.

Αγρινό = http://en.wikipedia.org/wiki/Mouflon

@Φράου Φράου

Τρυφερός μόνο μετά από ψήσιμο σε κάρβουνα για κανα τρίωρο... Δοκίμασες να το διαβάσεις "καβάτζιν";

***

Αίντε και φροντίστε σήμερα να μην μας ψήσετε ... πολύ.

Φιλούμπες...

8/3/07 21:09  
Blogger Aceras Anthropophorum said...

Αγρινέ αν έχεις ώραν πέρνα που ποτζεί στο μπλόγκ μου, έριξα σου ένα μπαλάκιν να το πάρεις.

9/3/07 01:18  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home