Ο Καθρέφτης μας. Καλημέρα !

Η φώτο σκαναρισμένη από την εφημερίδα "Πολίτης".

Μια σύντομη περιγραφή για όσους δεν ζουν στη Νήσο των Αγίων. Πετροπόλεμος και συμπλοκές ξέσπασαν μεταξύ οπαδών δύο –πολιτικά χρωματισμένων –ποδοσφαιρικών σωματείων (ΑΠΟΕΛ και ΟΜΟΝΟΙΑ) στο σημείο όπου ο αυτοκινητόδρομος Λευκωσίας-Λεμεσού γειτνιάζει με το γήπεδο futsal
«Nuevo Campo». Οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ βρίσκονταν σε οχήματα που κατευθύνονταν προς ποδοσφαιρικό αγώνα της ομάδας τους εκτός Λευκωσίας … ενώ οι οπαδοί της Ομόνοιας βρίσκονταν στο γήπεδο futsal για να παρακολουθήσουν αγώνα ποδοσφαιρικού τουρνουά που το σωματείο τους διοργανώνει.

Αποτέλεσμα ήταν ο ελαφρύτερος τραυματισμός διαφόρων «οπαδών» και ενός αστυνομικού αλλά και ο σοβαρότερος τραυματισμός οπαδού του ΑΠΟΕΛ που τώρα χαροπαλεύει διασωληνωμένος σε κάποια εντατική.

Αυτόπτες «μάρτυρες» που πρόσκεινται στην μια ή την άλλη πλευρά ρίχνουν το φταίξιμο στους «αντιπάλους» σε ότι αφορά το ποιος ξεκίνησε τους πετροβολισμούς. Άλλοι δε αναφέρουν ότι δεύτερη επίθεση στον σοβαρά τραυματία έγινε σε παρακείμενο χώρο αφού τον μετέφεραν άλλα άτομα εκεί για να τον παραλάβει ασθενοφόρο. Ελάχιστη σημασία έχει.

Ας δεχτούμε ότι οι οπαδοί της ομάδας στο συγκεκριμένο γήπεδο είχαν στήσει ενέδρα στους διερχομένους οδηγούς της «αντίπαλης παράταξης». Θα θεωρούσα λογικό η πρώτη έγνοια των πετροβολημένων να είναι η ασφάλεια των ιδίων, των συνεπιβατών τους αλλά και των οχημάτων τους. Εφόσον τα εξασφάλιζαν αυτά, με το να απομακρυνθούν και να παρκάρουν μακριά τα οχήματα τους, θα μπορούσαν να συλλέξουν στοιχεία και μαρτυρίες με τη χρήση φωτογραφιών / βιντεογράφησης από τα κινητά τους τηλέφωνα και από μια σχετικά ασφαλή απόσταση. Όταν θα κατέφθαναν τα όργανα της τάξεως, θα μπορούσαν να προσφέρουν ότι υλικό μάζεψαν για να βοηθήσουν στον εντοπισμό των ενόχων. Έτσι;

Από την ιστοσελίδα

APOELNEWS

λαμβάνουμε την εξής εκδοχή για το ττι επακολούθησε:

«…Οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ κατέβηκαν από τα λεωφορεία και ανταπέδωσαν, με αποτέλεσμα τα επεισόδια να επεκταθούν…»

Όσοι γνωρίζουν τη συνήθη –σε Κύπρο και Ελλάδα –πρακτική σε τέτοιες περιπτώσεις δεν χρειάζονται βέβαια καμιά «μαρτυρία τρίτου» από διαδικτύου για να καταλάβουν περί τίνος πρόκειται. Άλλωστε, οι εικόνες που τα ντόπια ΜΜΕ μας παρουσίασαν (δικές τους ή από «κάμερες ασφαλείας») δείχνουν ξεκάθαρα ότι ακολούθησε σύρραξη… όχι με σκοπό την από πολίτη σύλληψη υπόπτων ή τη συλλογή στοιχείων … αλλά για σκοπούς αυτοδικίας, αντεκδίκησης και… συλλογή «πόντων» για τους πάσης φύσεως νταήδες εκατέρωθεν.

Ακόμη και αν τα πράγματα συνέβησαν αντίστροφα, δλδ. εάν πρώτοι οι οδηγοί-οπαδοί κατέβηκαν στο συγκεκριμένο γήπεδο για να χτυπήσουν... η δικαιολογία της αυτοάμυνας ΔΕΝ αρκεί για να εξηγήσει τις εικόνες που είδαμε. Φροντίζεις για την ασφάλεια γυναικόπαιδων και απομακρύνεσαι ή ταμπουρώνεσαι, δεν κυνηγάς «τον εχθρό για να τον διώξεις από τα πάτρια εδάφη» σε τέτοιες περιπτώσεις.

Η τακτική επιδίωξης της σύγκρουσης που και οι δύο αντιμαχόμενοι επέδειξαν μου θυμίζει την εικόνα που συχνά βλέπουμε σε πορείες-ταραχές στην Ελλάδα. Μιλώ για την εικόνα οργάνων της τάξεως που δέχονται πετροβολισμό και ακολούθως… αρπάζουν πέτρες από το έδαφος και μετά τις πετάνε πίσω στους διαδηλωτές. Για να μην τους λείψουν τα πυρομαχικά άραγε; Για να μην τελειώσει το παιχνίδι;

(Το πιο γελοίο της υπόθεσης στην Ελλάδα είναι που το φταίξιμο για τέτοιες συμπεριφορές το εισπράττει η Αριστερά. Γιατί ρε; Από πού ήρθαν τα παιδιά που πετάνε τις πέτρες και τις μολότοφ ή που αμολάνε «χύτρες ταχύτητος» ή που ραντίζουν όργανα με σφαίρες; Από κανένα στρατόπεδο εκπαιδεύσεως στην Σοβιετική Ένωση ή στην Κούβα; Σε άλλη κοινωνία μεγάλωσαν; Από πού μαθαίνουν συμπεριφορές τύπου «εγώ θα νικήσω, εγώ θα επιβληθώ»; Αστόπαιδα του κερατά δεν γίναμε όλοι μας; Δεν βομβαρδιζόμαστε όλοι καθημερινώς από την αδιάκοπη, δυτικότροπη ναι, καπιταλιστική –πλέον –ναι, προπαγάνδα της Νίκης και της Επιβολής; Ο κάθε Ταραντίνο είναι με σοσιαλιστικές ταινίες που φλομώνει τα μυαλά μας; Οι διαφημίσεις και τα βίντεο-κλιπ που υπερβάλλουν την ανθρώπινη ανάγκη για καταξίωση, είναι τον Μαρξ που μας πλασάρουν;

Αν σε κάτι φταίει η σύγχρονη Αριστερά είναι κυρίως γιατί απέτυχε να παρουσιάσει εναλλακτικά παραδείγματα συμπεριφοράς που να υπερβαίνουν την «αγωνία της Νίκης και της Επιβολής», που έγινε συμμέτοχη στο μηχανισμό παραγωγής «ηρώων», που υιοθέτησε και καλλιέργησε ακόμη μια «• Λύσσα» στο όνομα του αδικημένου λαού … όμοια στα συμπεράσματα της για το τι θεωρείται θεμιτό με αυτά που λίγο αργότερα οι Αμερικάνοι χρησιμοποίησαν ως θεμελιώδη αρχή της εξωτερικής τους πολιτικής: He who is Morally Right will Win. He who will Win will be Morally Right.)

Θα ακολουθήσουν βεβαίως ανακοινώσεις καταδίκης της όποιας βίας, εξαγγελίες για νέα μέτρα, κλπ. Όλοι, μα όλοι θα μας πουν πως «αυτά τα φαινόμενα πρέπει να σταματήσουν».

Αγγούρκα του Ππίγκου !

Η ανάγκη για «επιβολή στον αντίπαλο» και για «πόντους» είναι κάτι που εμείς –οι ίδιοι οι «διαμαρτυρόμενοι» –διδάσκουμε και εκτρέφουμε. Είναι μέρος της ανατολιτικο-δυτικής νοοτροπίας μας. Τους δε πόντους οι αντιμαχόμενοι δεν θα τους εξαργυρώσουν σε κάποια τοπική υπεραγορά αλλά στην μετέπειτα πορεία τους ΜΕΣΑ στην κοινωνία «μας». Έτσι γινόταν τη δεκαετία του 80 που μεγάλωνα, έτσι γίνεται ακόμη. Αυτά τα «πρωτοπαλίκαρα» θα γίνουν οι ίδιοι αστυνομικοί ή αξιωματούχοι των οργανωμένων οπαδών, θα γίνουν σεκιουριτάδες σε νυχτερινά μαγαζιά ή στρατιώτες / καπεταναίοι του οργανωμένου εγκλήματος.

Στο μικρόκοσμο των κύκλων τους, το συνεχές μάζεμα πόντων γίνεται πια αναγκαίο για την όποια ανέλιξη. Είτε μιλάμε για «οργανωμένους οπαδούς», είτε για «σέχτες», είτε για τον υπόκοσμο είτε… δυστυχώς … και όταν αργότερα θα συμμετέχουν στις όποιες κοινωνικές δομές υπάρχουν.

Ουσιαστικά γίνεται ότι συμβαίνει και στις διάφορες συρράξεις εντός ή πέριξ των χώρων νυχτερινής διασκέδασης. Ένας καυγάς, ακόμη και αν άρχισε τυχαία… ουδέποτε τελειώνει χωρίς «κάποιοι» να εισπράξουν κάποιο κέρδος από αυτόν. Μπορεί να είναι «αυτός που θα δείρει πολλούς», μπορεί να είναι η ασφάλεια του μαγαζιού που θα επιβεβαιώσει την επάρκεια της και το ρόλο της σαν «αστυνομία στη θέση της αστυνομίας» αφού καταφέρει να επιβάλει τάξην και ασφάλειαν με την εμφάνιση της και μόνο.

Τα «παλικάρια» όμως απαραιτήτως θα εισπράξουν οφέλη. Μπορεί να υπάρξει –σαν ατύχημα –πάταξη από τον Νόμο, εμείς οι υπόλοιποι όμως θα φροντίσουμε για την ανταμοιβή. Στην παρέα τους, στα γήπεδα, στα μαγαζιά που κυκλοφορούν, ακόμη και στην μετέπειτα επαγγελματική τους πορεία … όπου βρίσκονται γνώστες και φίλοι του θεάματος … θα «έχουν να παίρνουν». «Ο Τάδε εν γερός» ... «εν καταλάβει τίποτε, λαλεί το η ψυχή του» ... «μα ξέρεις πόσους έδερεν τούτος;»…

Τοιούτοι είμαστε,
τούτο μας δείχνει λοιπόν και ο καθρέφτης μας.
Καλημέρα.

Τρίγωνα Τετράγωνα

(Hello Rain)

Μυαλά τριαντάφυλλα
που φτιάχνουν

• τρίγωνα

•τετράγωνα.

Θα βρέχει
άραγε

• τσάι κόκα-κόλα

στα όρη των συνάψεων τους;

Άμορφες κάμπιες
που ξηλώνουν

• σκέψεων

• τα σπέρματα.

Να φταίνε
άραγε

• χυμοί κορμ(ι)ών

στις άκρες των εξάψεων τους;

Οθόνες Σουρ(γ)εάλ.
Προσπερνάμε.

Το μαχαίρια στο κόκαλο,
την ένθερμη υποστήριξη της διαφάνειας,
την αδήριτη ανάγκη για ενότητα και ομοψυχία,

το αίσθημα ασφάλειας του πω-λή-τή,

τη στασιμότητα στην αγορά,

την άνοδο της εγκληματικότητας…
Την κάθοδο της νοημοσύνης.

Παραμένουμε.
Θεατές.

***

Ας κλαίνε στην Αθήνα για την «περίεργη βροχή» μετά τις πυρκαγιές. Άμα δεν προσφέρεται κάτι για οικονομική εκμετάλλευση τότε… τότε δεν κάνει να ανησυχεί το πόπολο. Αντιθέτως, οι διάφοροι προσοδοφόροι υιοί πρέπει να μας ανησυχούν και μάλιστα πολύ. Περισσότερο από την αποδεδειγμένη ανικανότητα των φαρμακοβιομηχανιών να προσφέρουν ασφαλή προϊόντα, περισσότερο από τις αναφορές για αποτρελαμένους-εμβολιασμένους στρατιώτες σε καταιγίδες ερήμων, περισσότερο ακόμη και από την απροθυμία των ίδιων των νοσηλευτών να γευτούν το φάρμακο που –με το ζόρι –θα μας δώσουν.

Νόμοι και μηχανισμοί –ευρωπαϊκοί –ηλικίας μερικών δεκαετιών ή και λιγότερο, που έχουν σχέση με τον έλεγχο των φαρμάκων και όποιων άλλων σκευασμάτων, καλούνται να ελέγξουν εταιρείες με προϊστορία 100 χρόνων και βάλε στο κυνήγι του κέρδους με ασπίδα την «ανωτερότητα» της επιστημονικής—ιατρικής άποψης.

Ο ανθρώπινος νους μπορεί να παράξει από παιχνίδια σκάκι με τρίγωνα τετράγωνα μέχρι ροφήματα που υπόσχονται ευεξία. Πως ελέγχει κάποιος αν κάτι γίνεται για το κοινό καλό ή –μόνο –για το ιδιωτικό συμφέρον;

Λεφτά να υπάρχουν … για να παράγονται «μελέτες» που διαβεβαιώνουν για την ασφάλεια μας... και χρόνος τηλεοπτικός –κατάλληλα διαρρυθμισμένος –για να στρέφεται η σκέψη εκεί που πρέπει. Ο φόβος να παράγει αγορά, καλό. Ο φόβος να μειώνει αγορά, κακό. Ο φόβος να ενισχύει τη δύναμη ειδημόνων και εξουσίας, καλό. Ο φόβος να σπέρνει την αμφιβολία για τους κρατούντες, κακό. Ο φόβος να σε κρατάει σπίτι αλλά καταναλωτή, καλό. Η ανάγκη να ξεπερνάς το φόβο της φύσης, κακό. Πώς να μην προκύπτουν μετά περίεργοι «μηδενιστές» που πασκίζουν να «πετύχουν στόχους»; Έλα ποντικάκι μου, μπορείς.

Στην υγειά μας.

Γριά Ελευθερία

Τι έγινε;
Χάσαμε ομαδικά μερικά επεισόδια
και το σήριαλ μας πιάνει
εξ απροόπτου;

Σαν πρωτοπόρα σειρά του κ. Τσιάκκα
με ειδύλλια σε λανθάνουσα,
τα Όργανα να είναι απλώς περαστικά
από την κακόφημη περιοχή
και να μην ξέρουν
πως ακριβώς να συλλάβουν
γιατί μπορεί να πιάσουν και παιδί
από καλή οικογένεια νομοταγών
Ελλήνων ορθοδόξων.

Είναι πρόβλημα κοινωνικό
και ο σκηνοθέτης πρέπει
να ποιήσει ήθος.
Προπάντων!

Για καλλιτεχνικές κριτικές, στης

πολυμήχανης Δρακούνας.

***

Ας μιλήσουμε σοβαρά. Ούτε για τις φερόμενες χρήσεις ουσιών, ούτε για τη φύση της street-party–αντιρατσιστικό-συνονθύλευμα εκδήλωσης που κατέληξε
σύγκρουση εν οργάνοις.

Η πολιτικοκοινωνική χροιά της όλης υπόθεσης είναι βεβαίως χρήσιμη, σαν υποκατάστατο ζάχαρης για να γλυκάνει ένας
παράξενος καφές που όλο μας κοιμίζει.

Το πλάνο άλλωστε είναι στημένο από καιρό.
Τον καφέ
θα τον πιούμε,
με ζάχαρη ή χωρίς.

Πότε σταμάτησαν άλλωστε τα ΜΜΕ να μας μπουκώνουν τις συνοδευτικές καραμελίτσες κλισέ;
Κλισέ για «νεανική παραβατικότητα» (παραδοχή δηλαδή της αποτυχίας του συστήματος που μεγαλώνει αυτά τα παιδιά),
κλισέ για «άνοδο της εγκληματικότητας» (παραδοχή –τουλάχιστον –ανικανότητας τον Οργάνων),
κλισέ για «αλλοίωση του χαρακτήρα της πόλης μας» (παραδοχή του ότι δεν θεωρούμε μέρος της πόλης αυτής όλους τους κατοίκους της αλλά μόνο τους «δικούς»).

Ξέρετε τι είστε ρε;
Μέσα Μαζικής Εξαγρίωσης
(για να παραφράσουμε τον Πανούση).
Και αντικοινωνικοί.
Αυτό είστε.

Συστηματικά τα ΜΜΕ μπογιατίζουν τους νέους ημεδαπούς αλλά και τους αλλοδαπούς που συχνάζουν στο κέντρο της μοιρασμένης πόλης με πάσης φύσεως χρωστικές.
Αλήτες, παράνομοι, αναρχικά φρικιά, χασικλήδες, πρεζόνια, ανεύθυνοι, ακαμάτηδες, τα πάντα όλα μεγάλε!

Για να πετύχουν τι;
Ώσπου στο τέλος βρε κουτορνίθια
να πιστέψουν οι ίδιοι την παραμύθα σας
και να μας προκύψουν τίποτα «Σέχτες»,
ευκατάστατοι φοιτητές
με τον Κουφοντίνα αφίσα στο δωμάτιο
αντί την Βανδή και τότε…
τότε να δω ποιος από σας
θα βγει να πει «μαλακία κάναμε».

Ε, ρε Παρίσι που μας αξίζει.

Και ερωτώ…

Όλοι εμείς …τόσο καιρό… τι βλέπαμε;

Πρώτα η συνεχής εγκατάλειψη της περιοχής έσπρωχνε τις τιμές κάτω … τόσο κάτω που έγιναν «προσιτές» για «ανεπιθύμητους» -ως κατοίκους –αλλά και για μαγαζιά / υπηρεσίες που σε αυτούς απευθύνονται.

Μετά οι τιμές έγιναν ιδανικές για να πάρουν «τα σωστά άτομα» την ιδιοκτησία των γύρω χώρων. Άνοιξαν κάτι τις εδώ κι’ εκεί μα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν προσφέρεται για μπίζνες.

Ε, τώρα ήγγικεν η ώρα της αξιο-ποίησης.
Της επί χρήμασι Ποίησης των Άξιων.
Μόνο αυτών όμως, ε;

Τα παράπονα μας στον Λέλλο.

Να ρωτήσω ξανά.

Όλοι εμείς …τόσο καιρό… τι βλέπαμε;

.
.
.
.
.

Κού-κου !

.
.
.
.
.

Τι την φτιάχνουν την πλατεία ρε;

Για «τα μαυρούθκια»;

Φανερωμένη;

Ποια Φανερωμένη;

Ελευθερία!
Να επεκταθεί η γραμμή Γρ. Διγενή, Μακαρίου…

…κοίτα σύμπτωση, για τις οδούς μιλάω, ε;

Να επεκταθούν μέσω Πλατείας Ελευθερίας εντός των τειχών… να αναπνεύσουν επιτέλους και εκείνα τα έρημα σοκάκια πέριξ των Λήδρας και Ονασαγόρου.

Να βλέπουν και κάποια διαφορά όσοι κακοί τουρίστες περνάν το οδόφραγμα βρε παιδί μου, μη μας περάσουν για ίδιους με τους «άλλους»…

«Να δώσουμε νέα πνοή στην πόλη μας» καλέ!

Ποιώντας Άξιους.

Και εσείς μου τους παρεξηγήσατε.

Αναγκαστική παρακολούθηση
κυπριακής σειράς
επί 12ήμερον
παλιόπαιδα
και άντε στα δωμάτια σας τώρα, ε;

***

Που ξανακούστηκε να σμίγουν στους ίδιους χώρους
αλλοδαποί, ντόπιοι και ημίαιμοι,
παιδιά μεγαλοαστών επιχειρηματιών και πολιτικών
με παιδιά από οικογένειες κοινών θνητών,
μικτές και διαλυμένες,
άτομα αμφίβολης ποιότητας
με την ανίερη ικανότητα
να μπορούν να χαρούν και να διασκεδάσουν
έξω από τα καταστήματα-αλυσίδες
που αυτόβουλα φοράμε οι υπόλοιποι;

Να διωχτούν οι μεν,

να επανέλθουν σε τάξη οι δε,

να γίνεται η δουλειά σωστά.

Μα επιτρέπεται να μας προσφέρουν μαγαζιά – γνωστές μάρκες και εμείς να αφήσουμε να τα κατακλύσουν οι ξένοι;
Τι το περάσαμε εδώ.
Αγία Νάπα;

Τα είδη των μαγαζιών για τα οποία δεν έχουν χρήση οι διάφοροι απόκληροι και…
και που ακόμη και γόνοι του πολιτικοκοινωνικού μας κατεστημένου μπορεί να σνομπάρουν σε στιγμές υπαρξιακής κρίσης.

Αυτά μας τάζουν και εμείς θέλουμε να τα χαρίσουμε;
Απαράδεχτο!

Τα είδη μαγαζιών όπου οι αλλοδαποί το πολύ να μπαίνουν ως υπάλληλοι. Οι μελαψοί πίσω στην κουζίνα να μην ενοχλούν, οι ξανθές με ραμμένο χαμόγελο να σερβίρουν και… για τις δύσκολες περιπτώσεις ρίχνουμε ξανθούς ιππότες με γαλανά μάτι σαν φρούτο εξωτικό στο τραπέζι μας.
Α, να ξέρουν και ελληνικά, ε;

***

Για τους ξένους θα τα κάνανε όλα αυτά μάτια μου;

Όοοοοχχχχιιιι…

Για σένα πασά μου.

Αλλά όχι με εσένα.

Αν μείνει χώρος κάτω από καμιά γέφυρα,
του βολεύουμε τους παρακατιανούς, μην έχεις έγνοια.
Εκεί θα είναι αλλά εμείς δεν θα τους βλέπουμε,
θα περνάμε από πάνω.
Τηλεόραση δεν βλέπεις καλέ μου;
Τι; Ίντερνετ;
Θα ΄χει και τέτοιο.

Για εσένα και μάλιστα σε πολλαπλά επίπεδα.

Έχουμε κρίση, δεν άκουσες;

Έ. Άμα έχει κρίση …
«κάποιος πρέπει πληρώνει».
Εσύ..
.
.
.
.
.
.
.

(Για σένα άγγελε μου θα βγω στο Γολγοθά,
να κάνω συναυλία με γυφτολαϊκά…)

.
.
.
.
.
.
.
Να μην ανησυχήσει κανείς όμως.
Τις δε δημοσκοπήσεις
που παρουσιάζουν
ως ρατσιστές και ξενοφοβικούς
τους κατοίκους της Νήσου των Αγίων
να τις αγνοήσετε.

Στα λόγια
όλοι μπορούν να γίνουν υπερβολικοί.
Στην πράξη όμως
αυξάνεται η πιθανότητα
να κωλώσεις.

Σοβαρά.

Θέλουν οι Κύπριοι να διώξουν τους ξένους;

Παραμύθια.

Έχω και αποδείξεις.

Σαν αυτές του Παππού Ασερά

…
που έχει το θράσος
«να μας κρίνει εκ του ασφαλούς,
εκ της αλλοδαπής μάλιστα»!
Σαν δεν ντρέπεται…

Φωτογραφίες που τις τράβηξε φίλος
…οργανοπαίχτης στο επάγγελμα.
«Που μωρόν ως το τέλος… με τη ‘μαυρού’ δίπλα μας».

Ορίστε,
τους εμπιστευόμαστε ότι πολυτιμότερο,
τα τιμημένα γηρατειά,
τα περήφανα νιάτα.

Δείξτε τους τέτοιες φώτο και ρωτάτε μετά...

Ποιός θα σπρώχνει τη Γριά ρε;

Εσύ;

Εγώ;


Α, όχι!

***

Μόνο… να… τους μη Άξιους
–αλλοδαπούς και ημεδαπούς –
να μην τους βλέπουμε ελεύθερους
σε χώρους που προορίζονται
για τα ψώνια μας ή
για να πίνουμε
το Φραπέ με Χρυσόσκονη.

Τέτοια δεν βάζουν;
Όχι, ε;
Ε, με τέτοιες τιμές νόμισα…

Τα φεστιβάλ διαφορετικότητας και λοιπά,
ας μείνουν.
Να χαίρονται οι απροσάρμοστοι πως κάτι γίνεται,
να τα βλέπουν οι φιλήσυχοι πολίτες
και να σταυροκοπιούνται.

Να μην ενθαρρύνουν όμως καμιά κίνηση,
να μην παράγουν καμιά διαφορο-ποίηση.

Να παραμένουν όλοι στις θέσεις τους,
στις θέσεις αντιπαράταξης.

Δεν μπορεί,
όλο και κάποιος θερμόαιμος θα βρεθεί,
κάποιος που επιδιώκει τη σύγκρουση και έτσι
…όποτε χρειαστεί…
εύκολα μπορεί να επιβληθεί
εκείνη ακριβώς η εικόνα
που ΠΡΕΠΕΙ ο καθένας
να κουβαλά μες το κεφάλι του.

Φτάνει να μην προκύψει καμιά ουσιαστική αλλαγή στα μυαλά μας.
Ή στις ζωές μας.
Να φτιάχνουμε συνάξεις αλληλεγγύης
αλλά
να μην καταφέρνουμε οι αλλοδαποί
να έχουν δικές τους οδούς
(αντιπροσώπευσης και οργάνωσης
πέραν από τις παραδοσιακές
«μαφίες» της κάθε χώρας προέλευσης).

Να πέφτουν τα ευρουδάκια
αλλά να μην μας λερώσουν κιόλας.

Να υπάρχει τάξη και ασφάλεια
αλλά μόνο τόση ώστε
να είναι αναγκαία περισσότερη.

Να εφαρμόζεται ο Νόμος
αλλά να θεωρεί το Όργανο
απολύτως φυσιολογική την άποψη
πως
«άμα με βρίζει ο μιτσής, ο μπάσταρτος
… εν’να μεν του την αρπουλάρω;»

Να ωρυόμαστε για το πρόβλημα
των ναρκωτικών και της παραβατικότητας
αλλά να μην μιλάμε ποτέ
για τα «δικά μας» παιδιά
που κάνουν χρήση,
είτε νόμιμης… είτε παράνομης θολούρας.

Να έχουμε το ένα πόδι
σε χωράφια εναλλακτικά και προοδευτικότατα
αλλά…
το άλλο πόδι
να το παρκάρουμε σε χωράφια
νοικιασμένα
από την πανάγαθη Εκκλησία.

Να αγκαλιάζουμε τον «άλλο» στις συνάξεις
μα …
να θάβουμε ζωντανό
τον «άλλο» μέσα μας
σε χώρους «καθαρούς» από μιάσματα.

Να πονάμε με την δυστυχία
των συνανθρώπων μας
αλλά
να σπρώχνει άλλος τη Γριά.

Κι’ αν είσαι μισθωτός / εισοδηματίας / εργάτης / άεργος / νοικοκυραίος / με μποέμικη ψυχή και παλαβές ιδέες περί του τι εστί Ελευθερία, να βγάλεις και εσύ το σκασμό.

Δεν πα να ‘χεις πτυχία σε όλες τις επιστήμες που αφορούν τα μωρά / τους ηλικιωμένους.
Δεν σε προορίζουμε για τέτοια εσένα Άρχοντα!
Άμα σου δώσουμε τον ίδιο μισθό
θα σκάσεις
και θα παρατήσεις την γριά
έξω από το καφέ της αρεσκείας σου.

Μουγκαφών λοιπόν γιατί μπορεί αύριο να αναγκαστούμε να σπρώξουμε εμείς.

Θα μας δείξουν πως ακριβώς τη θέλουμε την Ελευθερία ρε!

ΥΓ.: Όπου βλέπετε την αιωρούμενη κουκίδα
(μεγάλη και στη μέση της γραμμής)
στην αρχή της πρότασης
έχει σύνδεσμο.

Ο σύνδεσμος "Κού-κου" είναι για την διαδικτυακή κάμερα
που βλέπει προς Πλατεία Ελευθερίας,
όπως την προσφέρει η i-choice στην ιστοσελίδα της
( http://www.i-choice.com.cy/home ).
Μια κοινωνική προσφοράγια τους απόδημους μας.
Να βλέπουν και να θυμούνται γιατί έφυγαν.
Αγγούρια. Μάλλον πρέπει να έχεις
ADSL σύνδεση στο διαδίκτυο
με CytaNet μέσω της i-choice
για να λειτουργεί και
κατάλληλο plug-in αν έχεις firefox.
Oh well.

ΠΕΝΗΝΤΑΧΡΟΝΑ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Όταν είδα την ανακοίνωση στην εφημερίδα… το μυαλό μου άρχισε να ανοίγει τα πλοκάμια του με απίστευτους ρυθμούς!
Ύστερα κόλλησε.

Μπορεί η λαϊκή θυμοσοφία να έχει προνοήσει έτσι ώστε ο καταλληλότερος διάκοσμος ήδη να βρίσκεται σε διάφορα σημεία ανά τη Νήσο των Αγίων (το

αριστουργηματικό

«Πουλλίν Πετούμενον»
του ΝοΑ
με το έμβλημα της Δημοκρατίας
και το περιστέρι να την κάνει
με ελαφρά φτερουγίσματα)
… ένοιωσα όμως ακράτητη –σαν του γέρου –την ανάγκη να συνεισφέρω και εγώ
το κάτι τις μου.

Στην αρχή σκέφτηκα να ενσωματώσω στο λογότυπο καμιά ζιβανία και κανένα

σουτζιούκο

(«τα επιτεύγματα της χώρας»)
και πάνω σε αυτά να ακροβατούν διάφορες περσόνες από τα βάθη της πενηντάχρονης Ιστορίας μας όπως ο Big Mak, ο Γρίβας, ο Γιωρκάτζης, ο Πάπης, κλπ. αλλά και οι απόγονοι τους, οι πρωταγωνιστές δηλαδή
της σημερινής
–πολιτικής και μη –
επικαιρότητας.

Αυτό όμως δεν θα ήταν λογότυπο,
θα έμοιαζε μάλλον με ζωγραφιά του

Ιερώνυμου Μπος…

Χμμμμ. Ιστορική πορεία και επιτεύγματα… Κάτσε να σκεφτώ…
Ένα αγρινό, περασμένο στη σούβλα… σε μια ετοιμόρροπη φουκού… μέσα στη

Νεκρά.

Όχι, θα πουν πως περιαυτολογώ…

Κάτι απλό και συνάμα περι(π)εχτικό… αλλά τι;
.
.
.

Χμμμμ. Πενηντάχρονα… Ιστορική πορεία… Επιτεύγματα… Πενηντάχρονα…
Πενηντ…
.
.
.

Μα φυσικά!
.
.
.

Ας είναι και στη Νοηματική!
Έχει την Κύπρο όπως την απεικόνιζαν σε αρχαίους χάρτες
(να φέρνει λίγο σε Υπερδύναμη)
αλλά με μια σύγχρονη –διαχωριστική –προσθήκη,
έχει τα 50 και δεν χρειάζεται να το εξηγήσεις με λόγια,
αφήνει υπόνοιες για τον ξένο δάκτυλο,
εκφράζει τα αισθήματα του δημιουργού
για την Ιστορία και τα επιτεύγματα μας.
Tι άλλο θέλουν;

Paradise Lost

«Είμαστε στο 2009, ο Άνθρωπος έχει –από καιρό –φτάσει στο φεγγάρι», έλεγε και ξαναέλεγε σε όσους τον ρωτούσαν. «…Τι δηλαδή, θα άφηνα τα μαγαζιά στα υψώματα της Γαλαντζιάς να μου φάνε την πελατεία επειδή έχουν θέα το βουνό;»

Τα μαγαζιά για τα οποία μιλούσε είχαν εδώ και λίγο καιρό λανσάρει μια νέα μόδα στο χώρο της διασκέδασης: Εξωτικά κοκτέιλ στο μπαλκόνι με θέα το κατεχόμενο βουνό απέναντι, κάτι που το δικό του μαγαζί δεν είχε. Έπρεπε κάπως να αντιδράσει.

Οι αδιέξοδες συνομιλίες του καλοκαιριού έκαναν τη διάθεση του κόσμου νοσταλγική και σύντομα... όποιος είχε μια τρύπα σε ύψωμα με την απαιτούμενη θέα… εξασφάλιζε μια σταθερή –και μάλλον εύπορη –πελατεία. Βοήθησαν βέβαια και τα διάφορα έντυπα με τις μελό περιγραφές της συγκλονιστικής αυτής εμπειρίας, να αφιερώνεις λέει “…ακόμη και το χρόνο της διασκέδασης σου με τρόπο που κρατά ζωντανή τη φλόγα της επιθυμίας για επιστροφή…”. Μια ντουζίνα άρθρα με καλές φωτό, μερικές –ντόπιας εμβέλειας –διασημότητες σαν εκλεκτή πελατεία και …

Στην αρχή η στάση του ήταν αρνητική. «Και τι θαρρούν πως θα γίνει, θα διώξουν τον εχθρό με τον εμετό τους ή θα κοιτάνε προς τα εκεί όλοι μαζί με ανοιχτό το στόμα και θα τον φοβίσει η μπόχα, εεεε;»

Όταν όμως η μεγαλύτερη πριμαντόνα των τηλεοπτικών ΜΜΕ οργάνωσε ένα πολιτικού περιεχομένου πάνελ… σε μια ακριβώς από αυτές τις «βεράντες με θέα» … με κύριους συζητητές τις πιο «πιασάρικες» καρικατούρες της πολιτικής σκηνής… έγινε της Νεαρής Ξανθιάς Εκφωνήτριας!

Πρώτα έπεσε η κίνηση τα Σάββατα. «Μάλλον αυτή τη μέρα έχει πιο καθαρό ουρανό και βλέπεις καλύτερα», έλεγε με πικρό χαμόγελο. Μετά του έφυγαν και «τα Πέντε Αλάνια», μια μπάντα που έπαιζε στο μαγαζί του ρεμπέτικα και μπλουζ τις Κυριακές. Τους έκανε πρόταση ένα από αυτά τα μαγαζιά και τον αφήσανε στα κρύα του λουτρού ενώ είχαν προγραμματισμένες ακόμα 12 εμφανίσεις. «Τι διάολο πρέπει να κάνω, να τραγουδάω εγώ πατριωτικά άσματα στους πελάτες…», αναρωτήθηκε ενώ μιλούσε με ένα κολλητό του και έριξε το σφηνάκι τεκίλα μέσα στο γεμάτο ποτήρι μαύρης μπύρας.

Με το που μπήκε ο Οκτώβρης πέρασε στην αντεπίθεση. «Θα τους κάνω εγώ να τραγουδάνε τα “παπάκια” γυμνοί για να τραβήξουν κόσμο, τους μαλάκες… νομίσανε πως θα μου πάρουν την πελατεία και θα μείνω έτσι, με σταυρωμένα χέρια… δεν με ξέρουν καλά εμένα, εγώ είμαι μπάσταρδος και περήφανος γι’ αυτό…»

Βρήκε από ένα φίλο κομπιουτεράκια καλές κάμερες και ένα εύκολο λογισμικό, βρήκε και ένα μονάρι στη ταράτσα μια πολυκατοικίας, έστησε γραμμή και έβαλε την πρώτη μεγάλη οθόνη μπροστά ακριβώς από το μεγάλο παράθυρο του μαγαζιού, να κοιτάει προς τα μέσα. Όταν έβαλε και δεύτερη οθόνη ακριβώς πίσω από την πρώτη, έτσι ώστε να έχουν την ίδια θέα και όσοι κάθονταν έξω… άρχισε ο κόσμος να τσιμπάει.

«Όταν δεν ξεκολλάει ο Μωάμεθ απ’ το βουνό, του παίρνεις τηλεόραση», έλεγε καγχάζοντας.

Η κάμερα που είχε εγκαταστήσει στο στούντιο έπιανε ένα τρομερό πλάνο με «το βουνό μας» -όπως το έλεγαν όλοι οι συμπολίτες του –στο κέντρο του αλλά χωρίς να φαίνεται καθόλου κάποιο ίχνος ζωής, κάποια κίνηση. Είχε διαλέξει τέτοια γωνία λήψης που δεν άφηνε να φανεί ο κύριος δρόμος που διάσχιζε το βουνό, κρύβοντας έτσι και τα φώτα των διερχομένων αυτοκινήτων.

Τύπωσε και μερικές φωτογραφίες, έβαλε μερικές στις τουαλέτες και άρχισε να πουλάει τις υπόλοιπες. Ψάχνοντας κάδρα κατάλληλα για τις φωτογραφίες του, σκόνταψε πάνω στην επόμενη ιδέα του. Με ένα σύντομο περίπατο στην «άλλη πλευρά» της διχασμένης πόλης κατάφερε να εντοπίσει τον τεχνίτη για τον οποίο του είχαν μιλήσει. Αφού ξηγήθηκε μαζί του, έκλεισε συμφωνία για μια σταθερή τροφοδότηση όχι μόνο κάδρων καμωμένων από ντόπιο, κατεχόμενο ξύλο… αλλά και πολλά άλλα αντικείμενα όπως ξύλινα σταχτοδοχεία, μικρές βιβλιοθήκες, ξυλόγλυπτες μινιατούρες εκκλησιών, κλπ. Όλα προς πώληση.

Άμα τον ρωτούσε κανένας «πατριώτης» γιατί έδινε λεφτά στους «απ’ εκεί», είχε έτοιμη την απάντηση. «Μπορεί να πλήρωσα φίλε μου αλλά κατάφερα αυτό που δεν πέτυχαν οι πολιτικοί μας τόσα χρόνια, έφερα πίσω, σε μας, ένα κομμάτι αυτού που μας πήραν. Εσύ τι έχεις καταφέρει να απελευθερώσεις;»

Αυτές οι αντιδράσεις όμως τον έκαναν να είναι διπλά προσεκτικός.

Όταν εμφανίστηκαν οι πρώτοι μιμητές, αυτός φρόντισε να βρεθεί ένα βήμα πιο μπροστά τους. Έσπευσε να εξασφαλίσει τα καλύτερα πόστα για τις κάμερες αλλά… όχι εκεί που οι άλλοι περίμεναν.

Έκλεισε συμφωνία για να βάλει ακόμα μερικές κάμερες, αυτή τη φορά τοποθετημένες στην «άλλη πλευρά», πάνω ακριβώς στη βουνοκορφή και με θέα διάφορες γραφικές παραλίες και κολπίσκους. Το έκανε όμως μόνο όταν σιγουρεύτηκε για δύο πράγματα. Πρώτον, πως εκείνοι που του ενοικίαζαν τους χώρους όπου έστηνε τις κάμερες ήταν ιδιοκτήτες τους πριν από τον πόλεμο. Δεύτερο, πως στο πλάνο δεν θα φαίνονταν οικισμοί ή –την περισσότερη ώρα –άνθρωποι αλλά μόνο τοπία.

Έτσι μείωνε τις διαμαρτυρίες της πατριωτικής πελατείας… αφού βέβαια τους πλάσαρε και το ανάλογο δούλεμα. «Σε λίγο ο κόσμος θα ξεχάσει πως είναι η γη μας… και είναι βέβαια πολλοί που δεν περνάνε απέναντι –και καλά κάνουν, βεβαίως –αλλά πρέπει να κρατήσουμε ζωντανές τις μνήμες, δεν πρέπει;»

Είχε όμως έτοιμο το ποίημα και για όσους ήταν της αντίθετης σχολής, τα «παιδιά των ονείρων» όπως τους αποκαλούσε ειρωνικά. «Κοίτα, είναι κόσμος που δεν περνάει απ’ εκεί να δει, έτσι; Τι θα γίνει με αυτούς; Αυτοί τρώνε ότι τους σερβίρουν οι ΜΜΕτζήδες και.. ξέρεις, … είναι όλοι τους αδιάλλακτοι βρε παιδί μου… δεν θέλουν λύση. Οπόταν, πως θα δει το πόπολο ότι υπάρχει και η απ’ εκεί πλευρά; Ποιος θα τους το δείξει; Οι βολεμένοι μας; Όχι βέβαια. Θα τους το δείξω εγώ αλλά… να… με τρόπο που να μην δίνει αφορμή για μίση και φανατισμούς… κατάλαβες;»

Οι υπάλληλοι του συχνά τον ρωτούσαν ποια από όλα τα παραμύθια που ξεφούρνιζε πίστευε περισσότερο.

«Το προϊόν μας είναι τα λεφτά…» τους εξηγούσε, «ποτίζουμε αυτούς τους μαλάκες με αλκοόλ, ρίχνουμε κοπριά όμοια με τα μυαλά τους και τσουπ… απ’ τα χέρια-κλαδιά τους φυτρώνουν ο μισθός σας, τα έξοδα του μαγαζιού, το κάτι τις μου…»

Πέρα όμως από το ρευστό, η όλη υπόθεση είχε και τα τυχερά της. Κρατώντας μια στάση ουδέτερη ανάμεσα στις δύο «σχολές», κατάφερνε να ψήνει και τις διάφορες νεάνιδες που είχαν αναλάβει ρόλους ηγετικούς είτε στη μια, είτε στην άλλη παράταξη. Ήθελαν όλες τους να τον κερδίσουν, να τον φέρουν προς τα ‘κει ή προς τα δω. Έχοντας μάθει την υψηλή τέχνη της παραμύθας, δεν ήταν δύσκολο για αυτόν να εκμεταλλευτεί το όλο σκηνικό. «Έτσι ή αλλιώς, η πόλη μας είχε από χρόνια καταντήσει μια μεγάλη παρτούζα με ιδεολογικό πρόσχημα», έλεγε χαχανίζοντας στους φίλους του που πάντα τον πείραζαν για τις «περιπέτειες» του.

Σιγά-σιγά το ντεκόρ του μαγαζιού εμπλουτιζόταν με κάθε είδους εικόνες και αντικείμενα που έφερναν στη μνήμη την «γη απ’ εκεί» αλλά και «την ζωή πριν». Μέχρι και μικρές οθόνες έστησε… να προβάλλουν ντοκιμαντέρ που προσεκτικά διάλεξε ο ίδιος. «Τόσα χρόνια μας ταΐζουν χαμένους παραδείσους…», μονολογούσε στο τέλος της νύχτας που μέτραγε τις εισπράξεις, «…εγώ αναμετάδοση κάνω».

Μερικά χρονάκια μετά ήρθε και η πρόταση που περίμενε. Μοσχοπούλησε το μαγαζί και ετοιμάστηκε για την πολυπόθητη έξοδο από μια πατρίδα που τον έπνιγε… αφού όμως σιγούρεψε πρώτα το επόμενο βήμα.

Οι καινούριες κάμερες που είχε νοικιάσει τώρα έδειχναν και ανθρώπους. Τις είχε τοποθετήσει σε διάφορα κομβικά σημεία της μοιρασμένης του γενέτειρας, όπου ακόμα συναντιόνταν οι απ’ εδώ με τους απ’ εκεί… αλλά και στη γραμμή αντιπαράταξης, στα οδοφράγματα… και σε όποια άλλα σημεία τύγχανε οι «αντιμαχόμενοι» να αναγκάζονταν να βρεθούν στον ίδιο χώρο. Έβαλε κάμερες και έξω από την πόλη … όπως στην οροσειρά του Μεσοδάκτυλου ή την χερσόνησο της Καρπαζιάς, σε ερημοκλήσια και τεμένη, έξω από καζίνο και κρατικές υπηρεσίες.

Βασικό κριτήριο ήταν… ένα καλό πλάνο με τους απρόθυμους συγκάτοικους να κινούνται παράλληλα –σαν σε χορό αντικριστό –χωρίς ποτέ να έρχονται σε επαφή, ακόμη και όταν κοίταγαν ο ένας τη φάτσα του άλλου. Τους λιγοστούς χώρους όπου οι άνθρωποι αληθινά συναντιόνταν, έβρισκαν ο ένας τον άλλο, ζούσαν μαζί… τους απέφυγε.

Δεν ταίριαζε αυτό με την καινούρια παράσταση.

Στην ξένη χώρα που τον φιλοξενούσε και όπου έστησε το καινούριο του μαγαζί … οι θαμώνες έβρισκαν το θέαμα συναρπαστικό. «Είναι τρελλοί σας λέω, πραγματικά…», έλεγε, κοντοστεκόταν μπροστά από μια ψηλά κρεμασμένη οθόνη, κάρφωνε τα μάτια στο κέντρο της, έκανε πως διστάζει λίγο και σήκωνε το χέρι δείχνοντας ένα άνθρωπο έξω από ένα κρατικό κτίριο: «Να, αυτός για παράδειγμα… τώρα πάει να ζητήσει ένα έγγραφο από μια κυβέρνηση που λέει πως δεν είναι δικιά του»… μετά γύρναγε προς μια άλλη οθόνη και συνέχιζε, «… ή αυτός… αυτός είναι γνωστός, φανατικός πατριώτης της μιας πλευράς αλλά… κατέβηκε στο παζάρι για να βρει φτηνά εργατικά χέρια ανάμεσα στους μισητούς του εχθρούς…».

«Ολότρελλοι…» έλεγε μορφάζοντας και μετά κερνούσε όλο το μαγαζί τεκίλα.

«Και τι θα κάνεις αν ποτέ κλείσουν πάλι τις διόδους, αν σταματήσουν να πηγαινοέρχονται;»

Γύρισε και κοίταξε να δει ποιος τον ρωτούσε. Χαμογέλασε όσο πιο γλυκά μπορούσε στη νεαρή και είπε, «…είμαστε στο 2012, ο Άνθρωπος έχει –από καιρό –φτάσει στο φεγγάρι…» Έκανε την απαραίτητη παύση. «Θα μπορούσα να τους κοιτάω απ’ τα ύψη, χωριστά και αντίκρυ όπως και τώρα», είπε εξηγώντας και δείχνοντας μια φώτο ενός δορυφόρου σε τροχιά.

Τη λέγανε Gloria.

Κάθισε κοντά της και –κάνοντας νόημα στη γκαρσόνα να φέρει ποτά –συνέχισε να ξετυλίγει ιστορίες για χαμένους παραδείσους: «… Αλλά… ξέρεις… αυτοί οι άνθρωποι, όταν ζουν δίπλα-δίπλα σε άλλη χώρα, δεν έχουν κανένα πρόβλημα… αλήθεια σου λέω…»

This-is-not-an-Ad post.

Στα χνάρια του

Elwyn Brooks White και της δυσθεώρητης

«Πόρτας» του … και με τα αυτιά να πονάνε από τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις από πολιτικών, οικονομολόγων και τελάληδων γωνία …

… η επιμονή για ενθάρρυνση της κατανάλωσης -είτε σπονσάροντας τους «από πάνω», είτε με κοινωνικές απλοχεριές προς τους κάτω…

… με βάζει σε υποψίες ότι ίσως ο τρόπος απαλλαγής από το άνωθεν τσούρμο να είναι η μείωση.

Της κατανάλωσης βεβαίως, της παραγωγής συνεπαγόμενα, της ροής χρημάτων πιθανά, των ρυθμών γενικώς.

Αριστερά και Δεξιά… και λοιπές πατριωτικές δυνάμεις… όλοι τους σκίζονται να σπρώξουν τη μοιρασιά προς τα ‘κεί ή προς τα εδώ. Ακριβό το καύσιμο, ο ένας λέει ρίξτε τιμές και κόψτε τις κλεψιές, ο άλλος λέει άστε την αγορά να δουλέψει… κανένας δε θέλει πραγματικά να πει
«μήπως δεν είναι αναγκαία τέτοια/τόση κατανάλωση;»

Ε;

Ανεβαίνει το ρεύμα. Ο ένας φταίει τη μαφία του πετρελαίου (του Τσάβεζ ή των αμερικανόφιλων Αράβων…άχαχαχα… ανέκδοτο….), ο άλλος φταίει την επέμβαση του κράτους. Ποιος θα μας πει «μπορείς να παράγεις αρκετό ρεύμα για τις βασικές σου ανάγκες απ’ το ίδιο σου το σπίτι».
Όχι, δε λέω ότι ξέρω αν μπορεί να γίνει αυτό.
Ρωτάω… γιατί ακόμα δεν υπάρχει ή γιατί δεν εφαρμόζεται παντού;

Ο Άνθρωπος κατάφερε στην πορεία του να εκπαιδεύσει άλλα ζωντανά σύμφωνα με τις ανάγκες του. Τι θα χρειαζόταν για να την πατήσει ο ίδιος; Λίγο ηλεκτροσόκ ίσως;

Είμαστε μια πλειάδα –διαφορετικών τύπων –ζώων … και ο κάθε ένας τύπος έχει επιλέξει (κολλήσει;) ίδιες ή διαφορετικές συνήθειες, αναγκαίες ή μη, πληρωτέες το πιο βέβαιο.

Έχουμε άλλους τρόπους ιεράρχησης αναγκών (αλλά και κοινούς)… έχουμε πρωτίστως την αξιοθρήνητη & αξιοθαύμαστη ικανότητα
–σαν αγέλη, σαν μυρμηγκοπαρέα –
να συντονιζόμαστε στην εξασφάλιση, στη διατήρηση και στην παραγωγή αυτών.

Έχουμε άραγε και την δυνατότητα να επιλέξουμε ρυθμούς;
Τρόπους ίσως;
Ανάγκες;

Εσύ καταναλώνεις αγώνες ταχύτητας, ο άλλος ψωμί, ο πάραπέρα δελτία ειδήσεων, κάποιος ταλαίπωρος –φοιτητής δημοσιογραφίας –πληροφορίες, ένας χαρούμενος τρελλός ρουφάει μπύρα και ματιές από νεάνιδες, ένας πατέρας καταναλώνει περηφάνια τρώγοντας τα πτυχία των παιδιών του, ένα κονκλάβιο βιομήχανων αγοράζει και πουλάει την πεποίθηση ότι τα –επικίνδυνα μέχρι πρόσφατα –χημικά τους απόβλητα τώρα είναι χρήσιμα για την υγεία των δοντιών ή των καλλωπιστικών φυτών στη βεράντα σου.
Γύρω-γύρω όλοι, στη μέση ο
ππαράς.

Ξεκάθαρο το σλόγκαν: «Our product is Money».

(Ακόμη και στο Ραδιομαραθώνιο,
φωνάζουν
«Μόνο η Αγάπη Μπορεί»
και εννοούν
«Δώστε Χρήμα».)

Απορία ηλιθίου. Έτσι, χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο. Δικαιούται το πόπολο να πληρώνει λιγότερα, να καταναλώνει λιγότερα, να παράγει λιγότερα;
Να εξασφαλίζει όσα μπορεί έξω από το πεδίο της Αγοράς;

Οι μονάδες… αυτές δικαιούνται;

Τώρα θα μου πεις, «άμα θες ν’ αγιάσεις μάγκα μου, τράβα το δρόμο σου».

Καλά να μου κάνεις. Μου αξίζει. Μόνο που… να… οι δρόμοι που φτιάχνουμε πάντα οδηγούν από πόλη σε πόλη, από χωριό σε κοινότητα,
από παραγωγή σε κατανάλωση και τούμπαλιν.

Από κτηνό που γεννηθεί μες τη πόλη, τι δρόμο περιμένεις;
Από αρουραίο που γεννήθηκε στο εργαστήριο;

***

Μα τα χίλια μπιφτέκια, δεν θα ήταν πραγματικά όμορφο αν κάποιος έβρισκε τρόπο π.χ. να απαλλάξει χμμμ… να ελευθερώσει τον καθένα μας απ’ την ανάγκη για αγορά ηλεκτρισμού;

Ακόμη καλύτερα, θα ήθελα να δω πολιτικό να εφαρμόζει τέτοιο σκηνικό. Άχαααααααχαααααααχααααααααααααα.

Καλύτερα να κλείσω τα φώτα.

Edward R. Murrow: • Goodnight & Good Luck

Πειρατικό: Stormy Monday

Φθινόπωρο.

Σεπτέμβρης.

Δευτέρα.

Λίγο πριν οι πολιτικοί αρχίσουν πάλι το συστηματικό και έντονο δούλεμα. Πάνω που όοοοολα τα παιδάκια ετοιμάζονται να γράψουν τις μαννοηλίθιες, ψυχαναγκαστικές εκθέσεις τύπου «τα πρωτοβρόχια». Εκεί που ο κανόνας επιβάλλει να παραδώσεις αμαχητί την ρουτίνα των διακοπών από τη ρουτίνα. Τη στιγμή ακριβώς που η τελευταία σπίθα σβήνει στο μοναδικό μάτι ενός καλοκαιριού-πειρατή… που ο κλεμμένος χάρτης ζωής χάνεται απ’ τη μνήμη μας… που οι κυκλικές, ευθύβολες ρότες έρωτα κηρύσσονται παράνομες κατόπιν διαταγής του Βασιλιά Χειμώνα.

Λεβέντες μου…
Abandon Ship !

Migratory Blues

Ήταν τόπακες μεταμφιεσμένοι; Ήταν εποχική κίνηση; Μήπως έφταιγαν οι πυρκαγιές βορειοδυτικά; Ήξεραν για προκήρυξη εκλογών και δήλωσαν αποχή;
Θα σας γελάσω.

Όταν για πρώτη φορά τα κοίταξα κρατούσαν σχηματισμό πτήσης σαν ανεμοδαρμένη λοξή φάλαγγα. Τη δεύτερη φορά –μάλλον μετά από στροφή –έμοιαζαν σαν να τα είχε τσούξει όποιος και αν ασκούσε καθήκοντα πλοηγού.

-«Εδώ ή πιο Νότια βρε σκουλήκι; Τι λέει ο Χάρτης;»

-«Κάτσε να δούμε τι παίζει…»

Σκέψου τώρα να είσαι εκεί πάνω

και να βλέπεις το καθρέφτισμα σου στη θάλασσα…

λίγο πριν πιάσεις γη,

λίγο πριν την επιστροφή

στον επίγειο αγώνα επιβίωσης.

Doors of Apogee

• Απόγειος
άνεμος
σκόρπιο το φεγγάρι
Των ποιητών αργία.
Μα θα γεμίσει

πάλι

το ποτήρι άδειασα.

Μασ'του-ΡΕΞ

Μήπως σας κουράζει το αγαπημένο σας κατοικίδιο;

Ψάχνετε τρόπους για να ελέγξετε την υπερκινητικότητα του;

Έχουμε την καλύτερη λύση για το πρόβλημα σας…

Μασ'του-ΡΕΞ !

Για να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο !

Στο σπίτι, στην εξοχή, όπου κι’ αν πάτε…

Το κατοικίδιο σας θα ξυπνάει μόνο

όταν δοκιμάζετε
να του πάρετε
το Μασ'του-ΡΕΞ.

Must-do-REX !
Εγγυημένη Ακινησία...

"Μάσα του Ρεξ, Μάσα του..."

(Εξαιρετικά αφιερωμένο
1) στον Μπρούνο,
το μοντέλο μας και στον «ιδιοκτήτη» του,
τον Θλιμμένο Μπούφο…
2) σε όσους με ρωτούν γιατί μισώ τα 80’ς…
Το «soundtrack» για τη σημερινή ανάρτηση
είναι το γουφ-γουφ… τραγούδι
«Ruff Mix» από τους Wonderdog
και ευθύνη για το ότι έπρεπε να το ακούμε σε όλες τις τουριστικοδισκοθήκες της εποχής φέρει
ο Simon Cowell
–ψάξτε στο google, βαριέμαι να βάλω σύνδεσμο –
που αργότερα
είχε το θράσος να κρίνει το ταλέντο άλλων
σε διάφορους διαγωνισμούς ταλέντου ηλιθιότητας και «reality» τηλεπαιχνίδια…
Όσοι γουστάρετε, κατεβάστε το απ’ το podcast σύντομα γιατί δεν το βλέπω να μένει για καιρό.
Τους στίχους μπορείτε να τους βρείτε μόνοι σας.)

ΑΡΓΙΑ

Πληροφορούμε τους πολυπληθείς αναγνώστες μας ότι το Ιστολόγιο ετούτο πρόκειται –τις επόμενες λίγες μέρες –να είναι παραδομένο εις άκρατην οκνηρίαν. Μετακινήσεις θα γίνονται ΜΟΝΟΝ δια σκοπούς οινοποσίας.

ΚΛΕΙΣΤΟ

ΛΟΓΩ ΚΕΡΔΩΝ

Μακαρένιν

ΚΥΠΡΟΣ-ΡΩΣΙΑ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

Ένω δώρο για ετούτα τα • παιδιά.

Επίσης, αφιερωμένο σε όσους με ευκολία προσπέρασαν τη σχετική • είδηση.

Και τώρα το μέγα δίλημμα... Αξίζει να χαλάσω τη ροή στο podcast μου για να προσθέσω το ορίτζιναλ "Macarena" μαζί με την εκδοχή από Alvin & the Chipmunks, όλα μιξαρισμένα με την περίφημη "...γνώριμη είναι η φωνή που ακούς..." ομιλία του "Κάστρο της Μεσογείου";

LuNation

Τα μυαλά έπαψαν από καιρού να δείχνουν το φεγγάρι, κατάλαβαν πως κοιτάμε το δάκτυλο. Συγκεκριμένα το κοιτάμε την ώρα που φυλλομετρά δέσμες χαρτονομισμάτων. Οι περισσότεροι τις μετράμε να φεύγουν … σαν τα χρόνια μας.

Έξι σήμερα. Μέχρι τις 20 … μετράς δεκατέσσερις για να πιάσεις ακόμα ένα εφτά. Σήμερα βρήκε να βγει βόλτα το φεγγάρι… μα εσύ το έχεις από χτες έγκλειστο σε σκοτεινή θαλάμη. Κοίτα ρε σύμπτωση, 147 μέρες απομένουν λέει για το τέλος ενός κανονικού χρόνου.

Κοιτάς την ημερομηνία στην άκρη της εφημερίδας. Θυμάσαι βρε ταλαίπωρε που ξύπνησες ιδρωμένος μια νύχτα και σε έπιασε η αγωνία γιατί δεν θυμόσουνα τι χρονιά ήταν;
Πάλι την εφημερίδα κοίταξες.

Α! • Χιροσίμα!
Σήμερα δεν είναι; Έγραψες –εμμέσως –πέρσι γι’ αυτήν, τι να λες τα ίδια πάλι.
Άκρα του τάφου σιωπή.
Όχι άλλες Χιροσίμα…

Ένα φεγγάρι • γυροφέρνει τις γειτονιές, κάνει να θέλω να πνίξω την αγάπη μου για να μπορώ να ζήσω ελεύθερο σκυλί … κάνει να παλιώνουν θάλασσες οξέων και ποτάμια αλκαλικά … έτσι, για να • σεληνιάζει τον Παστέρ μέσα απ’ τον τάφο του … κάνει γραφιάδες • αλλόκοτα να συλλογίζονται .… κάνει τους μεταμεσονύκτιους εκφωνητές μακρόσυρτα να προ(σ)φέρουν τα τραγούδια τους και τον σχιζοφρενή ακροατή να περιστρέφει αδιάκοπα το ρυθμιστή σαν φεγγάρι που έχει χάσει τον μπούσουλα … έκανε και την Είθα να • πλανευτεί με ντόπιου ξυλουργού το όργανο.
..............................Έλα, γεια μας…............... .......... .............................•............................
Προσευχή Όξινη: Αχ, Luna Loca… κι’ αν δεν σηκώσεις τα ύδατα να μας πνίξεις όλους, να ησυχάσουμε… κάνε τουλάχιστον αυτή την υγρασία να ντυθεί βροχή ασταμάτητη, μπας και πλυθούν λιγάκι τα μυαλά και μάθουν πάλι να στρέφουν τα μάτια σε ‘σένα.

RADIO SILENCE

Δεν υπάρχει φόρμα σήμερα,
δεν υπάρχει δομή.
Μεταμεσονύκτιο παραλήρημα, σαν να γυρνάς το

ρυθμιστή επιλογής σταθμών στο ράδιο μανιωδώς.

Είναι κι εκείνη
η αστεία εικόνα απελπισιάς
που ο

Στρατής

φύτεψε μες τη κούτρα μου,
εκείνη που με ώθησε να ξεστομίσω
αυτό που μέρες περιπολεί
από τη μια άκρη του μετώπου στην άλλη…

«Δεν απολυθήκαμε ποτές.»
Είμαστε ακόμη στο στρατό, στη μέση του στρατοπέδου, εκτελώντας ανάποδες μεταβολές, πειθήνια στρατιωτάκια–παιχνίδια στα χέρια των λοχίων ΜΜΕτζήδων, βορρά α-δόκιμων αστέρων, αναλώσιμο υλικό πολιτικής κακοδιοίκησης, στατιστικές απώλειες που πρέπει να τραφούν, να μετακινηθούν, να θάψουν και να θαφτούν κάτω από σωρούς αλλοπρόσαλλων κελευσμάτων.

Μετά… Βολή!

Πήγες διακοπές. Ε, και;

Το κυπριακό. Οι ακραίοι. Οι εθνικιστές και οι διεθνιστές. Οι σεξιστές που πήγαν; Μα πως είναι έτσι άσκημος αυτός/αυτή; Η αίγια η κότσhινη. Τα παιδιά. Τι θα φάμε; Χάλια το φαγητό του εστιατορίου. Έλειψε ο πάγος, δεν πάει κανείς να φέρει; Θα αγοράσουμε φαγητό από το εστιατόριο. Πήγαν ο Τάδε με τη Δείνα μόνοι σε απόμερη παραλία, όχι πως με νοιάζει αλλά … Κοτούλα θα φάμε. Με γλώσσα. Χωρίς πατάτες αντιναχτές. Ο τΑΣΣΟΣ. Ο Δημήτρης. Η Γρίπη. Ρε ‘συ, δεν βλέπω τουρίστριες. Έγνοια σου, άκουσα γερμανικά. Βάρτεν-μπήχτεν, θα βολευτείς κι εφέτος. Λύσσα. Μαλακισμένο σκυλί. Λύσσα και στα νιάτα που θέλουν να φάνε τους πρώτους για να ‘ρθούν (οι) τελευταίοι. Καταναλωτικός Αναρχοχριστιανισμός για γέλια. Και πολύς πιπινο-σαυρισμός. Μουχλιασμένα βαμπίρ να διψάνε για νεαρές παρθένες. Όχι στην παρθενογένεση. Can you say «a red line»…«Two red lines»…«Three…»? Οι τιμές στα ακίνητα. Now, there’s a fine line! Τώρα που φεύγουνε οι ξένοι βρίσκεις και πιο φτηνά. A Bargain! Ναι, ρε ‘συ, αυτοί που θέλαμε να φέρουμε. Να φεύγουν. Δεν θα υπηρετήσουμε τα συμφέροντα τους. Δεν θα τα ονομάσουμε όμως. Αν τα ονομάσουμε μπορεί να τα χάσουμε. Θα • εφεύρουμε συνωμοσίες. Στην ανάγκη μπορούμε να • πλέξουμε πολλές θεωρίες συνωμοσίας. Ζουρλομανδύας. Ήρθε το καινούριο μοντέλο; Πόσα κυβικά; Μετά θα οριοθετήσουμε δεξιά και αριστερά, θα τραβάμε κέντρο, θα κλείσουμε τρύπες διαφυγής. Όχι στο ξένο δάκτυλο, ο ντόπιος είναι πιο γλυκός. Ειδικά άμα μπορείς να υποδείξεις ότι ο δικός σου είναι μεγαλύτερος από του γείτονα. Όπως με τα σπίτια, έτσι και με κάθε άλλη μαϊμουνιά. Να είναι οι συμπεριφορές όλο και πιο φωνακτές, να είναι τα ηχεία μας δυνατότερα από του διπλανού, ακόμη και η σιγή μας να είναι εκκωφαντική. Να πλαισιώνουμε εαυτούς και αλλήλους με τους ίδιους περιορισμούς, να σπρωχνόμαστε και να πιανόμαστε με δίχτυα τις επαναλαμβανόμενες αυτιστικές συμπεριφορές μας, να ακολουθούμε συνταγές που υπόσχονται τον ελιτισμό του ενός μέσα από το μαζικό. Έχει πολλή κίνηση. Ωραία. Έπεσε η κίνηση. Πάλι ωραία. Μα σε κανένα άκρο και σε καμιά ενδιάμεση στάση δεν σε βλέπω να βολεύεσαι.

Πως στο είπε η Αγία και τσαντίστηκες; «Ζεις σε ένα προσωπικό κόσμο όπου δεν χωράνε άλλοι άνθρωποι».

Μετά… Βολή! Διπλή. 360° αγάπη μου.

Ζούμε σε μια εποχή με πραγματικούς κινδύνους όπου όμως κύριος τροφοδότης τους είναι ο –κατά Καστοριάδη –φαντασιακός μας κόσμος. Εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε αρχαιοελληνική μυθολογία, ένα βυζαντινό θεοκρατικό δογματισμό, μια θνησιγενή αριστερή παράδοση που κάποτε σκόπευε να αποκοπεί από τις παραδόσεις και το πτώμα ενός Διαφωτισμού πάνω στο οποίο φύτρωσε μια δυτικότροπη αποθέωση του ενός ως μηχανισμού ελέγχου των πολλών … ακολουθούμε τις ονειρώξεις του Α΄ ή Β΄ κακεκτύπου ήρωα του Τρωικού πολέμου ή της Επανάστασης του 21 ή της Οκτωβριανής ή του Ισπανικού Εμφυλίου ή της μετέπειτα αριστερής μυθολογίας των ανταρτών ή του αγαπημένου μας cartoon ή … αδυνατώντας να αναγνωρίσουμε τις ανεπάρκειες τους... τις ανεπάρκειές μας. Και το χειρότερο … οι περισσότεροι από τους λίγους που δεν ακολουθούν … ανίκανοι για όποια άλλου είδους ευτυχία …τρέχουν για να ξεπεράσουν τους «καπεταναίους» για χάρη της δικιάς τους ονείρωξης. Έτσι θα θρηνήσουμε θύματα. Χωρίς να παίρνουμε χαμπάρι, εμείς οι γκράντε συνωμότες, ότι είμεθα χρονίως • ξεβράκωτοι. ......................Από κούρσες ονειρώξεων!

Οι λίγοι που δεν ενδιαφέρονται να προσπεράσουν, κάααατσαμεεε.

Κίνηση πρώτη:

Κίνηση δεύτερη:

Να κοιτάς προς τη Δύση κρατώντας ανατολίτικο χαβά.

Μην τα παίρνεις όλα τόσο σοβαρά.

Χαλάρωσε.

Μετά… Βολή!

Παραμυθάκι λοιπόν:

Κείμενο για την παρουσίαση
στους πρωτοετείς φοιτητές,
δείγμα # 69.

Η περίπτωση του επόμενου δείγματος που μεταφέραμε χωρο-χρονικά στα εργαστήρια μας είναι μοναδική. Το δείγμα αυτό προέρχεται από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, από το κομμάτι εκείνο της ανατολικής μεσογείου που λίγο μετά καταστράφηκε από τους λεγόμενους «εθνοφυλετικούς πολέμους»… ακριβώς πριν από τη μεγάλη άνοδο των υδάτων και την ολοκληρωτική βύθιση των νησιωτικών μονάδων και των παραλιακών περιοχών. Το δείγμα παρουσίασε κάποια μορφή νοητικών βλαβών, χωρίς να έχει εξακριβωθεί 100% αν αυτές ήταν αποτέλεσμα της χωρο-χρονικής μεταβίβασης ή αν υπήρχαν από πριν. Συγκεκριμένα, πέραν από την κατατονική διάθεση του δείγματος, διαπιστώσαμε έντονη λεκτική προσκόλληση σε συγκεκριμένο σλόγκαν –πολιτικής υποθέτουμε φύσεως –της τότε εποχής. Το δείγμα επαναλάμβανε σε τακτά χρονικά διαστήματα την ατάκα «THELETE PRΙKIA ME CHARI POU NA TA SHETE KAMARI ? MANIHA POU TO PATARI»*. Οι ακριβείς πολιτικές έννοιες που συσχετίζονται με τη φράση ακόμη διερευνώνται. Ακολούθησαν εντατικές θεραπείες με ηλεκτροσόκ, προγράμματα αναδιαμόρφωσης γνωσιακών σχημάτων, φαρμακευτική αγωγή και αυστηρά ελεγχόμενη διατροφή. Η μόνη «βελτίωση» που παρατηρήθηκε ήταν η προσθήκη μιας ακόμη ατάκας:

«…INTA PEFKIA, INTA KOURTINES…»**.

Scultura Natura: When the Levee Breaks

Μια παραγωγή Φάτε-Μάτια-Ψάρια
Αιωρά-μενα

* και **: Δημοφιλείς ατάκες από ραδιο-φονικές διαφημίσεις περασμένων δεκαετιών στη Νήσο Κύπρο.
«…Θέλετε προικιά με χάρη που να τα ‘χετε καμάρι; Μοναχά που το ‘Πατάρι’…»
« …Ίντα κουρτίνες! Ίντα πεύτζια!...»

Soundtrack:
The Doors
Active Member
Παύλος
CCR
Led Zeppelin
Chomsky interviewed by Alex Jones
George Carlin interviewed by Art Bell.

ROAD TO NOWHERE

Την τελευταία φορά στο τιμόνι
ήταν ένας Νάβαχο και εσύ
–το Μοϊκάνι –
μόνιμα συνοδηγός.
Κινήσατε για
ηρεμίας χώρα μα έλα που όλα τα μονοπάτια
–ακόμη και τα εντός μας –
ανήκουν πια σε πολεμοχαρή αγκάθια.
“…There’s a Killer on the Road…”

Τους φταίει λένε ο
καπνός στην πίπα της ειρήνης.
Όχι τα προσθετικά που κάνουν το εμπόριο τους πιο εύκολο. Τι κάθεσαι και χολοσκάς με όσους δεν καταλαβαίνουν
πως λειτουργεί η κρεάτινη Umami
γεύση σε κινέζικα χορτοφαγικά εδέσματα;
Είναι λένε ασφαλής για το κοινό.

Μπουμπούνες! Η λαιμαργία που ενθαρρύνει είναι ίδια και απαράλλαχτη με αυτήν του καπνού.
Την έγνοια της υγείας σας νομίσατε πως έχουν;
Όχι μικρά μου παιδάκια,
θέμα διαχείρισης του πόπολου
είναι μόνο.
Που, πως και με ποιους
θα εξυπηρετείς τις ανάγκες τους.
«Απαγορεύεται το επιβλαβές φυσικό μαύρισμα,
η δημόσια υγεία απαιτεί
σολάριουμ».
Μπουμπούνες!


Βγήκες λοιπόν στους δρόμους με ένα Ιερώνυμο Απάτσι για εμπροσθοφυλακή και
χαιρετούσες τις διακοσμημένες
απαγορευτικές πινακίδες σαν παλιούς, καλούς φίλους.

«Ας σπρώξουν τον κόσμο μακριά από τα μαγαζιά,
στις παραλίες και τα δάση.
Να δούμε τι έλεγχο θα έχουν στα παιδιά τους τότε»,
είπε ένας μάγος μιας
αλλόκοτης φυλής.

Τούτη τη φορά
εμπροσθοφυλακή θα βάλεις
ξόρκια τσιγγανο-πριγκηπέσων.
Πού ξέρεις…
μπορεί το φως στην άκρη του τούνελ να σε οδηγήσει…

…σε ένα όμορφο σκότος.

Μία παραγωγή Φάτε-Μάτια-Ψάρια
καπνιστά

Ουγκ!