Thursday, November 30, 2006

«ΑΤΝ», Paradigm 1: ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΜΩΜΑΤΑ

(Βάλτε Θηβαίο «Περικοπές ενός απόκρυφου Ευαγγελίου»)
«… Μη την λατρέψεις τυφλά την αλήθεια
γιατί ο καθένας μας την έχει αρνηθεί
μέσα σε μια μέρα μονάχα
χίλιες φορές για να σωθεί…»


Συγκάτοικος με την «πρώην»,
οι τσακωμοί πιο συχνοί από «επαναπροσεγγίσεις» μίας νυχτός
(α ρε Παπαπέτρου, τι μας έκαμες)
και τα νεύρα σμπαράλια.
Τις τελευταίες μέρες δεν υπήρχε επικοινωνία χωρίς καυγά.
Προηγήθηκε μια δύσκολη νύχτα βομβαρδισμών.
Έξω χτυπούσε πλην είκοσι.
Εκείνη είχε πρωινό course.
Εσύ ανέκαθεν φρόντιζες να μην έχεις πρωινά και συχνά να έχεις και «off».
Με το που ξεπόρτισε είπες να ασχοληθείς με την τέχνη των οικοκυρικών.
Δεν ξέρω τι μαντζούνια φταίγανε
(ίσως το «sleepy time tea» από την προηγούμενη νύχτα)
…η έμπνευση όμως ήταν
τρομαχτική!

Δεν συγύρισες τα ρούχα της όπως κάθε άλλη φορά.
Δεν έβαλες φρέσκα σεντόνια στο κρεβάτι της
και δεν έφτιαξες το δωμάτιο για να δείχνει φιλόξενο.
Τα άφησες όπως τα άφησε αυτή,
μια ανακατωσούρα χειρότερη και από τη «σχέση» σας.
Άναψες τη θέρμανση μόνο στο κεντρικό δωμάτιο (καθιστικό-κουζίνα)
που από καιρό είχε μετατραπεί σε «καταφύγιο εκδιωχθέντος Αγρινού».

Έκλεισες την πόρτα που χώριζε τους δύο χώρους.

Φρόντισες να καθαρίσει η κουζίνα,
να ‘ναι όλα συγυρισμένα
και να υπάρχει εύκολη πρόσβαση για ότι αναγκαίο,
αφήνοντας μόνο κάτι δικά της πιάτα & ποτήρια.
Έφτιαξες νοστιμότατο φαγητό,
ίσα-ίσα που να φτάνει για δεύτερο πιάτο.
Πήρες απ’ το Liqueur Store απέναντι ένα καλό κόκκινο.
Ξέθαψες από το βάθος κάποιου συρταριού
κεριά και αποσμητικό χώρου.
Έβαλες χέρι σε καναπέ και τραπεζάκι,
έμοιασαν με ανοικτή αγκάλη όταν τελείωσες.
Ένα στρώμα ριγμένο χάμω
–μπρος απ’ την TV
κατάφερες να το κάνεις να εκπέμπει θαλπωρή
με καινούρια σεντόνια και προσεγμένο στρώσιμο.
Στο μπάνιο καθάρισες
μα άφησες τα άπλυτα της ρούχα όπου τα βρήκες.
Έβαλες καθαρές πετσέτες για σένα στο κρεμαστάρι,
άφησες τις ταλαιπωρημένες δικές της απείραχτες.

Σε βρήκε την ώρα που έτρωγες,
νηφάλιο στον καναπέ
μπρος από την TV
με το φωτισμό ευχάριστο
και το χώρο ζεστό και φιλόξενο.
Δεν τη ρώτησες με ζήλεια
που ήταν και τι έκανε,
δεν κρατούσες μούτρα,
λειτούργησες «πάνω και πέραν»
από όσα προηγήθηκαν όλες αυτές τις μέρες.
Μπήκε και πήγε κατευθείαν στο δωμάτιο της.
Στο πρόσωπο της η κούραση και το κρύο
είχαν ζωγραφίσει το «Η Guernica Σαν Ανάποδο Γαμώτο».
Δεν σου είπε ούτε ένα γεια.
Άκουσες τον ήχο μιας σάκας που πέφτει στο πάτωμα και έμοιαζε ασήκωτη.
ΓΚΝΤΟΥΠ !


Μετά από 5 λεπτά βγήκε.
Κρύωνε και ήθελε να ζεσταθεί,
κοίταζε γύρω της αναποφάσιστα.
Στα 6 λεπτά έκατσε κοντά σου.
Η μάχη στο κλειστοφοβικό της δωμάτιο
δεν κερδιζόταν με ξόρκια
από κουρασμένη – Κακόυργα Βασίλισσα.
Στα 7 λεπτά άρχισε να μιλά.
Πεινούσε.
Στα 9 λεπτά την ζέσταιναν ένα πιάτο φαί
και ένα ποτηράκι κρασί.
Απορούσε με την ηρεμία σου.
Στα 10 λεπτά μιλούσατε χαμογελώντας.
Ήθελε ευχάριστη κουβέντα και ανεμελιά.
Στα 20 λεπτά ξεκαρδιζόταν με το ρεπερτόριο
«κριτική στην Αμερικάνικη Τηλεόραση»
που ξεδίπλωνες μπρος τα μάτια της
--σαν Denis Leary σπινταρισμένος από υπερβολική δόση SUDAFED.
Της έλειπε η ανθρώπινη επαφή.
Στα 25 λεπτά άρχισε τα πειράγματα.
Ένοιωθε κουρασμένη από τους «players»
της τοπικής, φοιτητικής-ερωτικής σκηνής.
Στα 30 λεπτά ζήτησε μασάζ.
Ήθελε να νοιώσει αποδοχή “as is”
και χωρίς ανταλλάγματα μα
οι «παίχτες» δεν κάνουν τέτοιες ξήγες.
Στην 1 ώρα δαγκωνόσασταν
γυμνοί ανάμεσα στα σεντόνια σου
σαν κουταβάκια.
Έπεφτε, έπεφτε
σε ένα κενό που από μικρή την τρόμαζε
και χρειαζόταν επειγόντως δίχτυ ασφαλείας,
έστω και μπαλωμένο σαν την αφεντιά σου.
Στο τέλος της νύχτας
την αποκοίμιζες στην αγκαλιά σου
και έμοιαζε το πρόσωπό της σαν μικρού παιδιού.

(Τώρα βρέστε Ani DiFranco, album: Little Plastic Castle, track "As Is")

"...when i look around

i think this, this is good enough

and i try to laugh

at whatever life brings

'cuz when i look down

i just miss all the good stuff

and when i look up

i just trip over things

i've got no illusions about you

guess what i never did

when i say

when i say i'll take it

i mean i mean as is ..."

Labels:

14 Comments:

Blogger MhXeirotera said...

Oi diakimanseis mias meras... mia mikrh kosmogonia mias sxeshs :)

1/12/06 07:25  
Blogger To Hlithio Agrino said...

Μακάρι να ήταν τόσο αθώα τα πράγματα...

Κάνε ένα πίνακα αντιπαράθεσης συνθηκών... π.χ.

για εκείνη:
κρυο Vs. ζεστασιά,
πείνα Vs. χορτασμος,
ακαταστασία Vs. τάξη,
αντιμετωπίζω δυσμενείς συνθήκες μόνη Vs. με συμπαράσταση,
κλπ.

για την αφεντιά μου:
ζήλεια Vs. αποδοχή,
θυμός Vs. νηφαλιότητα,
κλπ.

με κεντρικό άξονα τις -σε αντιδιαστολή -καταστάσεις "χώρια ή μαζί".

Τωρά ποιος έκαμε conditioning ποιού... τι να σου πω;
Χ + Ψ = Ω... τρέχα γύρευε δηλαδή!

1/12/06 13:32  
Blogger Verity Devotee said...

Έχω βρεθεί στην θέση ΤΗΣ (κάπου εδώ φοράω πανοπλία και κράνος και τρέχω). Αν και έχω μια υποψία ότι η αναφορά είναι παρελθοντική, ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται... πολύ ωραίο κείμενο. Το τραγούδι το τελειωτικό κτύπημα.

3/12/06 03:46  
Blogger To Hlithio Agrino said...

Parelthontikotati...

3/12/06 10:35  
Anonymous S said...

θα ήθελα πάρα πολυ να διαβάσω το blog σου. Μήπως βγαίνει σε monochrome; Ελπίζω να μην ακουστεί σαν κακή κριτική, απλά είπα να πω τη γνώμη μου.

3/12/06 20:20  
Blogger To Hlithio Agrino said...

Δυστυχώς. Απλά σε κουράζει ή υπάρχει πρόβλημα οφθαλμολογικό?

Μπορείς να κάνεις copy και μετά paste σε Microsoft Office Word File ή όποιο άλλο format κειμένου. Τα χρώματα θα μεταφερθούν αλλά μπορείς να τα μετατρέψεις σε κανονικό-μαύρο font.

3/12/06 20:45  
Anonymous s said...

απλά κουραστικό θα έλεγα, είναι δύσκολο να συγκεντρωθώ σε κάτι άλλο εκτός τις συνεχείς αλλαγές χρωμάτων/μεγέθους γραμμάτων/γραμματοσειράς. ίσως να δοκιμάσω τη λύση του word

4/12/06 02:11  
Blogger To Hlithio Agrino said...

"...είναι δύσκολο να συγκεντρωθώ σε κάτι άλλο εκτός τις συνεχείς αλλαγές..."

Μετάφραση: το κειμενο δεν αρκεί για να με συγκρατήσει...

4/12/06 02:18  
Blogger sorry_girl said...

Νομίζω οτι είναι ότι πιο αληθινό έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό.

4/12/06 09:43  
Blogger To Hlithio Agrino said...

Ναι, καλά... μέχρι να εισαχθούν ο Λόλεκ και ο Μπόλεκ στο σκηνικό ... και συγκεκριμένα έξω από το παράθυρο να παίρνουν μάτι!!!

;-)

4/12/06 10:07  
Blogger sorry_girl said...

Χαχαχα!Μπα πανάθεμά σε που μας ανακάλυψες;;;;;;!!!!!!!
Πάντως μιλάω (θανάσιμα) σοβαρά!

4/12/06 12:08  
Blogger Bolek said...

Κολλητέ, μας είδε πα να φύγουμε!

Ρε αγρινο είσαι πολύ σεντιμεντάλ και δεν εινκαλό αυτό.Οι γκόμενες θέλουν ψήσιμο.
Άκου με που σου λέω. Ο Λόλεκ που ΔΕΝ μ'ακούει χρόνια τώρα είδες τι έπαθε.Παντρεύτηκε τη Λουκρητία!


:PPPPPPPPPPPPPP

4/12/06 12:11  
Blogger Lolek said...

Μπαρδόν; με φωνάξατε; καταρχήν λίγα με την γυναίκα μου μην πάρω κεφάλια!
Ρε κολλητέ τι'ν'τούτο; Αγρινό;;;; δηλαδή μπεεεεεε!

4/12/06 12:17  
Blogger To Hlithio Agrino said...

Τότε γιατί εισπράττω συχνά-πυκνά το χαρακτηρισμό "αναίσθητον γαούριν";

Η χρήση κατ'αντιδιαστολή συνθηκών στο φοιτητικό διαμέρισμα δε λογιέται ψήσιμο;
Το κείμενο αποσκοπούσε στο να σκιαγραφήσει -εν μέσω προσωπικού βιώματος -τον τρόπο που συχνά οδηγούμαστε από απλές ανάγκες... ζεστασιά, φαί, κλπ. ...δηλαδή το πως μπορεί "αυτές να λειτουργούν εμάς".

Αν και ...δεν υπάρχει θέμα ψησίματος εδώ, το φαγητό από καιρού μετατράπη δια του πυρός σε ανθρακόμορφη μάζα.

Επιπλέον, τα ψησίματα και τα τσαλιμάκια είναι κατανοητά στην αρχή, δεν μπορείς όμως πάντοτε και για όλες τις περιπτώσεις να εφαρμόζεις την ίδια λύση, την ίδια τακτική... είναι παθολογική κατάσταση αυτό... Γουστάρω το παραμύθιασμα μα θέλω κάποτε να παραμυθιάζομαι και με straight talk. Γούστα ειν' αυτά...

Ωχ... φλασάκι... μου 'ρθε ο Ζαγοραίος "με τε γκομενέτε ο ντεκέ".

Υγιαίνετε!

4/12/06 12:35  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home